من و تو

همه لرزش

2010-05-01T17:21:00.004+04:30

آسمان می‌گرید آنشب

سازها می‌نالد آنشب

فارغ از جان، چشم‌ها خیره به‌ راهی

رو به هر جا، رو به هر سو

در پی جانان خویشند

می‌روند و می‌دوند، با شتابی بی‌نظیر

تا بیابند گمشده‌.

بعداز آن طاقت فراوان، خستگی معنا ندارد

چشم‌ها پاک، دل‌ها وه چه روشن، دست‌ها غرق توان

در پی یاری رساندن

در ره یاری رساندن، پیش یارش.

آسمان می‌گرید

سازها می‌نالد آنشب

شادی و غم با هم اینجا،

در سرائی، سرسرائی با سکوتی،

در کنار تل خاکی ناله‌ی بی‌سرپناهی

دست در کار در پی تقریر تقدیر

آسمان را غم گرفته‌است

چهره‌ای دیگر گرفته‌است

آسمان را بغض تلخی در گلوست

آسمان مظلوم و محکوم، ناظر نامردمی‌ها،

...

901004

زندگی

2009-05-20T16:55:00.003+04:30

زندگی تنگنای روشن بین دو تاریکی است،
که پیمودن آن به سختی راه رفتن بر موست.

( بهار 1359 )

خاطره

2008-11-12T16:49:00.000+03:30

اگر خاطره نبود و توان رهائی از آن موجود، چه خوشبختی ها و لحظاتی که نداشتیم بی آنکه فکری به گذشته داشته باشیم. چه زیبا بود زندگی اگر خاطره نبود، و فقط فردا بود فردا را می دیدیم و به فردا می اندیشیدیم چه زیبا بود فردا اگر دی نبود و فقط فردا بود.

( بهار 1357 )

نامه تلخ

2008-11-03T17:50:00.010+03:30

" ای که نامت خاطرم را ترک کرد "

سلام، امیدوارم که حالت همیشه خوب باشد. لازم دانستم بعنوان یک دوست خانوادگی، هموطن یا هر عنوان دیگری که شما بخواهید به آن اطلاق کنید این یادداشت را برایتان بفرستم تا شاید جملاتی را دارا باشد و بتوانید مورد استفاده قرار دهید و یا آنرا پاره پاره و یا ریز ریز کرده و به سطل آشغال بسپارید، به هر تقدیر همانطور که قبلا گفته بودم بعداز مدتی تامل و فکر کردن نتیجه گیری می‌کنم، تا درصد خطای کمتری داشته باشم، گذشته را همیشه دوست دارم برای تجربه آن و حال را برای بدست آوردن و ساختن آینده‌ای درخشان تر با همان تجربیات گذشته. قبلا نیز توضیح دادم که از سکون بدم می‌آید شاید به همین دلیل است که شغل های قبلی‌ام را زود به زود عوض کرده ام چون از مفهوم آنها اشباح شده بودم گاهی نیز فکر می‌کنم عمر نوح دارم زیرا از تجربه یک لحظه هم نمی‌توانم بگذرم. پس در نتیجه همیشه بهترین حالت را با استفاده از تحربیات گذشته باید به دست بیآوریم که ترقی، هدف هر انسان آزاده‌ای است و هر لحظه حتی، باید مفیدتر و مثبت تر از لحظه پیش باشد، پس عمر گذشته انسان به هدر نمی‌رود و همه سرمایه آینده ماست و تنها در یک مورد است که باید یکبار اندیشید و با استفاده از تجربیات تصمیم گرفت و قاطع در همان موضع مرکزی باقی ماند و ابعادش را ترقی و توسعه داد، همیشه و همیشه چیزهائی مانند انسانیت، محبت، دوستی و حقیقت که نمی‌شود با آنها خانه، ماشین و زندگی خرید، برایم ارزش بیشتری داشته‌اند اگرچه شاید برای همرنگی بیشتر با جماعت، از میانشان، شاید فرار کنم، اما اعتراف می‌کنم نتوانستم و اکنون هم مطمئنا پشیمان نیستم، نخواستم، در حقیقت نتوانستم چون حالت خاصی در درون پیدا کردم که از ظاهر هم پیدا بود خنده‌ام گرفته بود و پافشاری نکردم تا در دنباله دلائل پیش پا افتاده ات دلیل سوم و اصلی را بگوئی و در حقیقت جواب اصلی ات همان بود که نگفتی، البته برایم از چندی پیش مشخص شده بود اما خودم را به ندانستن می‌زدم تا شاید که عقیده خودت را غیر از آن ببینم در مورد دو دلیل اولت اگر می‌گفتی: چون من مرغ و بادمجان را دوست دارم و تو نداری شاید برایم دلایل استوارتر می‌بود. چراکه در مورد شخص من مطمئن هستم تو چندان مرا نشناخته‌ای و اگر هم فکر می کنی شناخته‌ای نظر خودت را نشناخته‌ای. در مورد خانواده من، که با یک دیدار چند ساعت، حتی روانکاو خبره هم نمی‌تواند نظر دقیق بدهد و زوایا را بشکافد که تو شکافتی و گفتی، ... و در مورد خانواده داماد ما، که به من مربوط نمی‌شود. نظر خانواده‌ات هم که خلاصه می‌شود در نظر خانواده پدرخوانده‌ات که ایشان هم سیاست دست پیش را داشتند. بنا به گفته شما، از همان اول نظر مساعد نداشتند، اما برایشان میزان نقدینگی من، خرج عروسی و از این دست چیزها مورد سوال بود، یا در میدان محسنی قیمت لباس عروس مطرح می‌شد، بنظر من پنجاه درصد شوخی ها جدی است زیرا از فکر سرچشمه می‌گیرد. و اما خودت، ... میدانی در مورد خودت من نه زیبائی را ملاک قرار دادم و نه قد، نه هیکل، نه سطح خانواده، نه درآمد و دارائی ات، هیچ و هیچ را تنها اخلاق خواستم، نجابت، انسانیت، حقیقت، محبت و در ازا سنگ هموزن را هم داشتم چه مادی و چه معنوی. عصبی بودن، بی حوصلگی، تیز نبودن در عمل، یکدندگی و خودرائی و حتی بی احترامی به پدر و برادر بزرگترت، که اصلا در این مقوله مطرح نشدند. ازنظر من دختر بیش از آنچه به پدر و برادرش احترام می‌گذارد، به شوهرش احترام نخواهد گذاشت. همه و همه را ندید گرفتم و گفتم در آینده هر دو خودمان را می‌سازیم چراکه من هم بی عیب نیستم ...

" و باز هم تجربه تکرار شد که دستی از غیب حامی من است "
در هر صورت باز برایت آرزوی موفقییت دارم و امیدوارم به ایدآل هایت برسی. ولی سعی کن به سمت حقیقت و انسانیت بیشتر گام بر داری و همیشه آزاده باشی. دوستدار همه
اما ای دوست، درد من تنها از این بود که همه چیز را در یک مطلب خلاصه کردم. در حجب و انسانیت، در معرفت و ... هیچ چیز دیگر را ملاک قرار ندادم، زیبائی، دارائی، و ... و در واقع آن چیزی را که حقیقتا می‌خواستم در او نمی‌دیدم تنها دل به مواهبی خوش داشتم که آن همه را هم سراب دیدم و خودم را شاید مظلوم، شکستم و سوختم، و خاکسترم را دیدم که باد با خود برد. (پائیز 1369 )

راز

2008-10-29T17:40:00.003+03:30

" رسد آدمی به جائی که بجز خدا نبیند /// بنگر که تا چه حد است، مقام آدمیت "

شاید بسیاری از دانشمندان، علما و اندیشمندان بحدی از دانائی و بزرگواری می رسند که تمام!! ویا اعظم رموز عالم هستی برایشان روشن و واضح می گردد اما چون دانستن این رموز در هر زمان برای اکثریت افراد آن دوره نارسا و نامفهوم و شاید باعث اعمالی ضد بشری شود و شاید هم برای آینده بشریت خیلی خطرناک باشد از این جهت اینگونه افراد بهتر و صلاح می بینند که این مسائل، رموز، حقایق و .... پنهان بمانند تا هر یک در موقع و زمان مناسب که افراد آن زمان آمادگی درک آن مساله را یافته اند، کشف رمز گردد. ( بهار 1359 )

تو

2008-10-15T17:19:00.004+03:30

سلام،

هرجا و هر زمان توئی که ذهن مرا مشغول می‌داری،

شاید پذیرفتن آن سخت باشد، اما چنین است.

لحظه‌ای مشغولیت مرا رها نمی‌سازی،

و هر دمم را رنگی‌تر و زیبائی آنرا فزون می‌نمائی.

درک می‌کنم که مرا همیشه همراهی،

و در تنهائیم، رها نکردی.

دمادم لمست کردم،

در لحظه، لحظه‌ی شب و روزم،

روشنائی روزم را تو تامین کردی نه خورشید عالم تاب،

که تو بر عالم و آدم، بر کهکشان ها می‌تابی،

و آنانرا که در دلشان راه داری،

باعث دلگرمی و پشتوانه هستی،

شبم را تو آرامش بودی، نه برای من،

برای آنانکه تو را می‌خوانند،

نه در نیاز، که هم در بی نیازیشان،

تو را که جز خیر بر آنان نمی‌بینی.

( پائیز 1387 )

مرد‌م‌داری

2008-10-11T17:40:00.000+03:30

در بازار بزرگ کرمان نزدیک مجموعه گنجعلی‌خان در کوچه‌ای جنوبی کباب‌سرائی قرار داشته که نام کوچه را نیز به خود اختصاص داده بود، " کبابی میرزا آقاخان ". شنیدم این بزرگ‌ مرد که رحمت خداوند برایش و روحش شاد، در زمان فعالیت کباب سرا در سالیان گذشته روش کار نادر و اختصاصی داشته‌است، ساعتی قبل از شروع به کار رستوران همه کارگران را سر سفره برکت فرا می‌خوانده و آنان را سیر از غذا می‌کرده، با این دیدگاه که در زمان پخش غذا چشم به لقمه‌ی مشتری نداشته باشند. تجسم کنید این کارگر به چنین مدیری، محیطی و به کار در این محیط چگونه دل می‌بسته و چگونه همه توان خود را در قالب خدمات به بهترین نحو ارائه و چیزی بنام عرق و دلبستگی به کار و محیط کار را در خود پرورش می‌داده، تکنیک روز شاید به همراه سهولت در دسترسی به نیازها و امکانات، عواطف را کمرنگ و کمرنگ‌تر کرده‌است. ( زمستان 86 )

دیدم که ...

2008-10-04T18:22:00.003+03:30

دیدم که، زرنگها همیشه برای انجام کارهاشون می دوند، من هم خواستم الهام بگیرم با خودم گفتم زرنگ که نیستم پس در انجام کارهام بدوم شاید اینجوری زرنگ هم بشوم. اما فقط سالی دوتا کفش پاره کردم!

دیدم که، بعضی ها برای پیشرفت چاپلوسی می کنند، اما من اصلا نتونستم انجام بدهم. اینجا بود که فهمیدم این استعداد را ندارم، متوجه هم نشدم شور یا خوشبختانه.

دیدم که، برای پیشرفت سریع باید دست روی سر دیگران بگذارید و بی توجه به موقعیت آنها تنها و تنها خود را بالا بکشید، خب این هم توانمندی میخواست که من نداشتم، من که بین صف مورچه ها زیگزاگ راه میروم تا آنها را لگد نکنم. چگونه می توانم نگاه انسانها را ندید بگیرم.

دیدم که، علاوه بر توانمندی و خواستن یک چیز دیگر هم وجود دارد که بعضی ها قبول ندارند ولی بهرحال اسمش " شانس " است که اگر داشته باشی دیگر نانت در روغن است و مهم نیست که پول داری یا نه، چون با پول هم نمیتوانی بخریش، اما با اون می تونی پول مورد نیاز و یا خارج از نیاز رو تامین کنی.

دیدم که، منظم بودن اصلا خوب نیست! چرا؟ چونکه وقتی منظم باشی، در شرایط خوب، " وظیفه خود را انجام داده ای. " و در شرایط بد، " برخورد با اخم، متاسفانه از شما بعید بود، شما که آدم منظمی بودید؟! " اما اگر اصلا نظم نداشته باشی، " برخورد دیگران با لبخند، کارش حساب ندارد! کمی صبر کنید شاید بیآید. " و یا " مگر حالا چی شده؟ اینقدر سخت می گیری؟ "

دیدم که، همیشه اوقات جواب نیکی بدی است. اما چه کنم که سلول، سلول بدن و ریزه، ریزه اندیشه ام ناخواسته به سمتی می روند که: برآورند نیازی.

دیدم که، چه ساده شخصیت عوض می شود و چه ساده تر حرف عوض، " من!!!! من این حرف رو زدم؟ اصلا و ابدا !!! اشتباه می کنی آقا !! این حرفا در گروه خون ما نیست. حرف توی دهن ما می ذارن "

دیدم که، ... ( 1386 )

خود آرائی و یا خود خود، گم کردن

2008-09-24T16:21:00.012+03:30

بیاد فیلم " دوریان گری " افتادم، نمیدانم شما انو دیدید یا نه؟ اگه دیده باشید شاید قصه اش یادتون باشه، جوانی متمول که از زیبائی و زندگی اش بسیار لذت می‌برد.

اما در نهایت حسادت بود تا جائی که به تصویر خود در آئینه رشک می‌برد. روزی هنرمندی نقاش از او تمثالی کشید در پایان وقتی دوریان آنرا دید،

چهره نقاشی را بسیار زیباتر از خود تصور کرد و در نتیجه حس حسادتش نگذاشت که اثر را در پذیرائی خانه نصب کند، آنرا به زیرزمین برد و پنهان کرد تا هرگز کسی زیباتر از خودش را نبیند، که خود هر روز پیرتر هم میشد.
روزی در هنگام تماشای مخفیانه نقاشی خود در زیر زمین از خدا خواست که تغییرات و تاثیرات زندگی بجای شخص او بر نقاشی او تاثیر بگذارد، و خداوند پذیرفت. زین پس دوریان به شکل جادوئی جاودانه شد، نه گرد پیری بر مویش و نه چینی در چهره اش پدید نیآمد و شاید در نظر اطرافیان جوانتر هم میشد.

در عوض هر زمان که به زیر زمین می‌رفت، می‌دید که سوژه نقاشی چقدر متحول شده حتی جنایاتی هم که دوریان مرتکب شده‌بود در نقاشی با آغشته شدن دست نقاشی به خون و دیگر آثار، مشخص بود.

دوریان از این موضوع سرمست‌تر گشت و در منجلاب کثیفی زندگی بیشتر غرقه شد و هر روز صفحه ای جدید به پرونده سیاه خود می‌افزود تا روزی در مقابل همان تابلو در زیرزمین به سزای قسمتی از اعمالش رسید و کشته شد. در این زمان کل تاثیرات نقاشی به دوریان منتقل گشت و اینجای فیلم بود که من در زمان کودکی وحشت زده‌شدم،

چهره او بسیار و بسیار کریه و وحشتناک و دستانش آغشته به خون جنایاتش و جسمی شکسته و فرتوت در مقابل دوربین به جای آن چهره اول،

چرا به یاد این فیلم افتادم، ....
برای آنانکه با هزاران کلک و حیل چهره اصلی و ظاهر خود را چنان تغییر می‌دهند و خود، خود را گم می‌کنند، اگر چند صبا به علت بیماری، گرفتاری روزمره و یا ....... نتوانند به ظاهر خود برسند. آنچه در شکل ظاهرشان پدید می‌آید گاه تقریبا و یا تحقیقا اصل قیافه واقعی‌شان است، آیا خود چهره اصلی‌اشان را آیا می‌توانند تحمل کنند؟! ( بهار 1386 )

سرگذشت

2008-09-21T18:03:00.007+03:30

این کفش چو من عاشق راهی بودست
در پای یکی چون تو نگاری بودست
این بند که بر گردن او می‌بینی
بندیست که در گردن پائی بودست

***
بسی رفتم به پای رهروئی تیز
که بر کوه و کمر بردم همیشه
بسی گل گشت با یار رفتم
فراوان دیده ام عاشق همیشه
نمانده دیگرم نائی و جانی
پر از گردم، پر از دردم همیشه
نبودم روز اول اینچنین زار
زمانه رسم دارد، دهد گردت همیشه
گذشت ایام، دگر سودی نداری
جواب نیکی، بدی بوده همیشه
به آزادی رها کرد از بند پایش
ولی در گوشه، در بندم همیشه
(بهار 1386 )

افکار

2008-09-15T17:50:00.005+04:30

سیگاری از قوطی سیگار بیرون می‌آورم و بر لب می‌گذارم. قوطی کبریت را برداشته و چوبی از آن بیرون می‌کشم، خوب که نگاهش می‌کنم در او وجود حیات را می‌نگرم. ناخودآگاه آنرا به کناره قوطی می‌کشم با صدائی خفیف همچو ناله دردمندی که آخ گوید شعله ور می‌گردد.
پس ازلحظه ای تامل آنرا فوت کرده و خاموش می‌کنم. سیگار بر لبم همچنان خاموش مانده، می‌اندیشم: سیگار نیز جان دارد، جان کبریت را گرفتم، جان سیگار را دیگر نه! ( تابستان 1355 )

دو چهره

2008-09-10T18:13:00.010+04:30

تهران - امیرآبادشمالی - پائیز 1370

چندین سال پیش که در امیرآباد شمالی اقامت داشتم، آنزمان که کردستان هنوز اتوبان نبود و یا اصلا وجود نداشت و دو سمتش درختان کهنسال امروزی غرس نشده بود، از خیابان شانزدهم امیرآباد می شد وارد خیابان جهان آرا شد و از نانوائی سنگک سر کوچه پمپ بنزین نان خشخاشی خرید. اونم چه نانی، نان خشخاشی نه کنجدی، خشخاش و دیگر سبزیجات خشک معطر که هنوز عطر و بوش توی سفره پارچه ای سفیدمون مونده، البته تنها عطر و خاطره اش و بس، .....

چی؟ ... نه آقا موضوع از زبان بابای خدا بیآمرزم که نیست مال همین سال 1370 هست.
در یکی از همین روزهای خرید، اواسط خیابان جهان آرا ناگهان موضوعی من عشق عکس را که اکثر اوقات دوربین عکاسی مینولتا با ملحقات نزدیک سه کیلو وزن همراهم بود، را جلب کرد. فورا سوژه شکار شد و نتیجه این شد که می بینید. کاش حالا می شناختم و یا می دیدمش. (پائیز 1386)

آبشار مگس ( تهران - دارآباد )

2008-09-03T15:46:00.002+04:30

گله و چوپان ناشی

2008-09-01T08:56:00.005+04:30

تهران - قله دماوند - تابستان 1365

در مسیر صعود به قله دماوند با ارتفاع 5678 متر تقریبا نزدیک تپه گوگردی به گله ای از گوسفندان بیچاره برخوردم که شواهد و آثار موجود حکایت از مرگی فجیع برای آنان را به همراه داشت. سرمای شدید، کمبود اکسیژن، گاز سمی گوگرد و گم شدن، همه و همه دست بدست داده بود تا اینچنین شود. از بینی آنها پس از به زمین افتادن در اثر بی رمقی، سرما، گرسنگی و استیصال قطرات خون جاری شده بود تا که لحظه مرگ، لحظه نجاتشان شود.
در اثر تماس با گاز گوگرد رنگ پشم آنها روشن تر و شاخ ها شبیه سنگ مرمر تقریبا شفاف شده بود. تصور لحظه ای اینچنین برای خودم مو را به تنم سیخ کرد. ناوارد بودن چوپان را دلیل این مورد ذکر می کردند. چوپان که همه وقت با گوسپندانش به سر می برد کم کم دلبسته آنان می شود نمی دانم بر او چه گذشته؟

آه راستی از سگ گله نپرسیدم؟
کاو چه دیده یا کشیده؟
راه را همراه بوده؟
یا با پارس از همراهی رهیده،
یا که همراه به هر سوئی دویده،
سخت دیده،
سخت زیده،
در دم آخر با دو چشم باز،
مسول بوده بی رمق یک نفس هم نآرمیده.
( قطعه: پائیز 1386 )

برکت رفته

2008-07-28T07:48:00.001+04:30

تا حالا فکر کردی که در این دنیای بالای شانزده میلیون رنگ، همه و یا اکثر ما بطور ناخواسته شعبه یک بانک همه فن حریف شدیم و برای پول، اموال و دارائی‌های دیگران امانت‌داری !! کرده، و کارمزد خیلی خیلی ناچیز در حد بخور و نمیر دریافت می‌کنیم!
چرا؟ خوب دو مثال از بی‌نهایت مثال، یادم آمد قدیما حدود سی و یا سی‌و پنج سال پیش، برای مثال وقتی ماشین سواری خودم را به تعمیرگاه پیش علی آقا مکانیک که وقتی می‌دیدت ذوق‌زده می‌شد که باز تو رو دیده، خودت را، نه جیب و پول‌تو، می‌بردم، چه عیب جزئی و یا کلی در پایان کار از من اصرار و از استادکار عزیز و خندان، امتناع که آقا باشه دفعه بعد حساب می‌کنم حالا کار زیادی انجام نشد! و یا باشه آقا جیب ما و شما نداره اگر پول خواستیم می‌آئیم سراغت و می‌گیریم! تا سرانجام با سماجت ما که بابا دفعه پیش هم پول نگرفتی، بالآخره اگر قطعه نگذاشتی، وقتت رو که اختصاص دادی، تا دست آخر با نوعی شرمندگی ملموس می‌گفت: یه دشتی بده، هر چی خودت دوست داری، ... به خدا اصلا قابل نداره. ... خدا بده برکت.
و یا بقال محل که بعضی وقتا تا سر برج، زمان حقوق و حساب و کتاب، توی دفترش و با یک خودکار بیک حساب همه محل رو داشت و اگر می‌گفتی: اصغرآقا حساب ما چنده؟ یه نگاهی به دفترش می‌انداخت و می‌گفت: بیست و یه تومن، قابل نداره. که فورا همه و یا بخشی از حساب را پاک می‌کردی. ... خدا بده برکت. و هرگز به ذهنت خطور نمی‌کرد ازش ریز حساب بخواهی، چراکه حساب جدا نبود اونم از خودت بود فقط جیب‌ها سوا بود.
اینجا بود که متوجه شدم ، همآنطور که پول را سخت به زندگی راه می‌دادیم، سخت هم از پیش ما می‌رفت، پول چیزی بنام برکت همراهش بود که اگه خودش می‌رفت ولی برکتش توی زندگی می‌ماند. با یه حقوق ناچیز همه چیز داشتی و از همه بیشتر " دل خوش ".
حالا چی؟ حالا ما امانت‌دار دیگرانیم!! برای کاری که مختصر انجام داده و یا خدای ناکرده اصلا انجام نداده‌ایم!! در واقع پولی رو به امانت میگیریم که تا مدتی کف دست ماست تا به امانت‌دار دیگری بسپاریم!
تابستان 1387

بزنگون بخت

2008-07-15T17:51:00.002+04:30

سخت نگیرید که چرا عکس کاملا گویا نیست، بز چابک گله در بالای درخت بادام کوهی با گردنی شکسته و استخوان بیرون زده، برای من هم که در صحنه بودم واقعیت گنگ بود و بدون شرح!! برای ارضای حس کنجکاوی با توضیح موضوع به یکی از افراد محلی دلیل وجود بز را در بلای درخت به شکل جویا شدیم. ایشان در توضیح گفت: دو حالت متصور است، یا اینکه بز قبلا با سقوط و یا هر دلیل دیگر مرده و چوپان طبق سنت موجود در اینگونه موارد برای آنکه جسد را سر فرصت دفن کند تا از حمله گرگ ها مصون باشد و با تیکه پاره شدن و انتشار بوی خون، دیگر گرگ ها را به منطقه نکشانده و امنیت باقی گله به خطر نیفتد آنرا به بالای درختچه منتقل کرده است.
یااینکه بز نگون بخت در پی یافتن غذا و تغذیه از شاخ و برگ درختچه بادام کوهی پایش در بین شاخه ها سر خورده و و با گیر کردن دست و پا در میان شاخه ها و شکستن گردنش، در اثر خونریزی به مرگ ناجوانمردانه و تدریجی محکوم گشته است.
خداوند همه ما را عاقبت به خیر کند.

( کرمان - خبر - پائیز 1365 )

دل شکسته گندمزار

2008-07-01T14:24:00.006+04:30

سلام عزیزم، امروز قلبم خیلی فشرده است، وجدانم بیداره و داره خفه‌ام می کنه، آخه نتونستم اون جوری که میبایست باشم، اون شکلی که فکر می‌کردم و به دیگران می‌گفتم و توصیه می‌کردم، امروز خیلی ظالم بودم، میدونی، فکر می‌کنم چرا اون زخم‌خورده دل‌شکسته کنار رودخونه نزدیک گندمزار پهلوی خونه مادربزرگ از جلوی چشام کمرنگ شد؟ نمی‌دونم چرا؟ چرا تنهائی تورو درست و خوب درک نکردم؟ چرا برات اونطور که می‌خواستی نبودم؟ کاشکی تونسته بودم بفهممت، کاشکی ...

لعنت به من و به شیطون، لعنت به اون زمستون.

(20/11/1384)

مرکز تمدن

2008-06-21T18:04:00.002+04:30

حدود سالهای 1361 بود با دوستان کوهنورد برنامه‌ای برای آبگرم جوشان، از مسیر سیرچ گذاشتیم. برای رسیدن به سیرچ از کرمان مسیر ماشین رو وجود نداشت در حقیقت در دست ساخت بود از سمت کرمان و سیرچ راه تا حدی ساخته شده بود اما رشته کوه پلوار، کرمان و سیرچ را از هم جدا می‌کرد و بلندترین قله آن پـــــلوار به ارتفاع 4315 متر نام دارد. از زمان رضا شاه می خواستند راهی مستقل از مسیر شهداد برای سیرچ احداث شود تا هم راه رسیدن به این منطقه ییلاقی سهل شود و هم انتقال محصولات کشاورزی به سایر نقاط راحت تر انجام گردد اما نشد همین رشته کوه بزرگترین سد راه بود جاده رضا شاهی تا گردنه بالای کوه رسیده ولی بی دلیل نیمه کار رها شده بود. اخیرا برای تکمیل تونل سیرچ که طولانی ترین در ایران نامیده شده شدت کار را زیاد کرده و شبانه روز کار پیش می‌رود.
ما اکثرا برای برنامه‌ها با وانت قرارداد می‌بستیم بسته به جمعیت طبیعتا نوع وانت کوچک و بزرگ انتخاب می‌شد دلیل ترجیح وانت به مینی بوس دسترسی راحت تر و هزینه کمتر بود در میان گروه اکثرا محصل‌های علاقه مند بودند که می‌بایست رعایت حال بشوند در ضمن کوله ها هم راحت تر حمل می‌شدند. بعضی اوقات هم اول جاده آمده و از ماشین های در مسیر استفاده می‌کردیم. خب طبیعتا ممکن بود در این روش چند بار ماشین عوض کنیم اما ارزان تر تمام می‌شد.
از سمت راست تونل به سمت یال پیش رفتیم آنجا جاده متروکه و نیمه کاره رضاشاهی را دیدیم که به سمت سیرچ امتداد داشت اما چون کامل نبود و در آن وسیله نقلیه وجود نداشت به سمت پائین و دهانه دوم تونل مسیر را ادامه دادیم در آنجا امکان داشت ماشین‌های شرکت تونل سازی بیآیند و بتوانیم با آنها تا سیرچ برویم. غروب شد و متاسفانه ماشینی نیامد و یا اگر هم آمد جا نداشت ناچارا بخشی از راه را پیاده طی طریق نمودیم. سو سو نور چراغی از دور دست و ماشینی که ما را تا سیرچ رساند و شب را هم در خانه‌های فلزی بنام کانکس که همه امکانات را داشت به ما امکان اطراق دادند ایشان از مجموعه دولتی بنام جهاد سازندگی بودند. آن شب یکی از همنوردان بنام آقای مسعود سرهنگ " جک آقای الیتلیتی " را تعریف کرد که به اندازه همه عمرمان برای جوکش خندیدیم و تا ساعت‌ها بعد هر کس تنها می‌گفت: " الیتلیتی " باز همه از خنده ریسه می‌رفتیم. آن شب برایمان خیلی بیاد ماندنی شد شاممان را خوردیم و تا پاسی از شب گفتیم و خندیدیم و سپس خواب و صبح زود در هوای تن نواز و روح افزای صبحگاهی سیرچ در مسیر رودخانه به سمت آبگرم، از میوه های درختان باغات در کناره رودخانه می‌خوردیم، انجیر، انگور، ... و دندان هایمان در اثر شدت سردی آنها یخ می‌زد. می‌خوردیم، می‌گفتیم و می‌خندیدیم.
به راه باریکه‌ای در سمت راست رودخانه که ما را به سمت جوشان هدایت می‌کرد پس از ساعاتی پیاده روی رسیدیم شیب تندی داشت اما در نهایت آبگرمی که ما را بارها و بارها طلبیده بود. حوضچه‌هائی از سنگ طبیعی و آبی بسیار داغ که پاهای مجروح ما عاشقان پیاده را بس سوزانده بود و باز هم در پی‌اش می‌تاختیم. نام این منطقه جوشان، شاید به دلیل همین حوضچه های آب جوشان نامیده شده‌است.
پس از خوردن نهار و کمی استراحت راه برگشت را در پیش گرفتیم. از زیبائی های طبیعت غرق لذت در مسیر رودخانه به سمت سیرچ در حرکت و از هر دری سخنی، همانطور که آمدیم باز هم می‌بایست پیاده می‌رفتیم شاید در مسیر خوشبختی ماشینی پیدا می‌شد و بخشی از راه را سواره، در خود بودیم که به سیرچ رسیدیم از خانه‌ای بوی نان تازه فضا را عطرآگین کرده بود و اشتهای ما را قلقلک داد به در خانه رفته و طلب نان کردیم چندی بعد پسرک صاحب خانه با چند نان پیش ما آمد، به پاس حرکت و خوش برخوردی او و همینطور هزینه نان مبلغی پول به او داده و به شوخی گفتیم برای خودت آدامسی بخر، بعد خداحافظی در ضمن خوردن نان محلی خوشمزه به راه افتادیم. ناگهان در کمال تعجب متوجه شدیم صدای عصبانی مردی از پشت سر ما را هدف دارد ابتدا فکر کردیم ناسزا می‌گوید، اندیشیدیم که پول نان بیشتر داده‌ایم و نه کمتر پس چه می‌گوید، ایستادیم، و فهمیدیم: خود غلط بود آنچه می پنداشتیم!! آن مرد شاکی بود و شدیدا ناراحت، که خانواده ما را فقیر و یا بچه‌ام را یتیم فرض کرده‌اید؟ چرا ما را تحقیر کرده‌اید و به بچه من پول داده‌اید؟ چند قرص نان را شما مهمانید چرا بچه را بد عادت کردید؟ با دهانی باز از تعجب و رفتار و گفتار مرد، زبانمان بند آمده بود که چه بگوئیم. عذر خواستیم ولی خواهش کردیم تا پول را بپذیرد، نه به بهای نان که به بهای محبتشان، آن چیز که در دنیای امروز، هر روز کمرنگ و کمرنگ تر می‌شود.
در مقایسه دیده‌ها نتیجه شد که هر چه از مرکزیت تمدن دورتر شویم انسانیت، مردانگی، معرفت، فتوت، ایمان، ... مایه دارتر می‌شود.
دریغا که تمدن هرچه به ما داد، دو صد داده گرفت!

(پائیز 1386)

نیکی و بدی

2008-06-15T19:04:00.002+04:30

در سالهای دور مردی با اسب خود در حال مسافرت بود ناگهان دود غلیظ میان جنگل نظرش را جلب کرد ناخودآگاه و شتابان مسیر را به سمت جنگل تغییر داد پس از رسیدن متوجه شد بخشی از جنگل دچار آتش سوزی شده در این حال صدای کمک، کمک از میان آتش توجه اش را جلب کرد به سمت صدا کشیده شد تا کمک بشود برای نیازمند.
در میان حلقه آتش مار خطرناکی دید اسیر آتش دردمند و نالان کمک می طلبد. شرط مردانگی در نجاتش دید با اسب خود دورخیزی برداشته و درون حلقه آتش فرود آمد مار خوشحال شد سوار کیسه ای بر زمین گذاشت، مار درون آن خزید مرد کیسه را برداشت در آنرا بسته و به زین اسب آویزان کرد و از حلقه آتش بیرون آمد. در کیسه را باز کرد تا مار آزاد شود، مار پس از بیرون آمدن گفت: از تو تشکر می کنم که مرا نجات داده ای حال حق انتخاب با تو باشد، بگو خودت را نیش بزنم یا اسبت را؟ سوار گفت: شرط مروت نیست من تورا نجات داده ام، مار گفت: دقیقا به همین دلیل، مگر نمی دانی جواب نیکی بدی است؟
سوار گفت: این عادلانه نیست من قبول ندارم. مار گفت: میخواهی از دیگران بپرسیم؟ مرد پذیرفت و با هم براه افتادند در راه پس از خسته شدن برای استراحت زیر سایه درختی توقف کردند پس از کمی استراحت بود که درخت حال مرد را منقلب دید پس از او پرسید چرا در فکری مرد آنچه که گذشته بود را برای درخت بازگو کرد. درخت کمی در فکر رفت و پس از آن گفت: حق با مار است، جواب نیکی بدی است من غیر این ندیدم. مرد گفت: چه می گوئی؟ درخت گفت: این زبان حال من است، هر خسته ای زیر سایه من می آید پس از استراحت بفکر غذا می افتد، شاخه های مرا که سایه ای بر سرش بودند ناجوانمردانه می شکند تا آتش اجاق کند، خب مگر من غیر محبت خالصانه در حقش چه کردم؟ چرا جواب لطف مرا با بدی می دهد؟! مرد جوابی نداشت اما به مار گفت: از دیگری هم بپرسیم. مار قبول کرد و حرکت کردند.
رفتند و رفتند در راه گاوی دیدند در حال چرا کردن، مار گفت بیا از گاو بپرسیم سوار پذیرفت. شرح حال گفتند و گاو در فکر رفت، پس از مدتی گفت: مطمئن باشید که جواب نیکی جز بدی نیست، چرا که من عمری را در خدمت به صاحبم گذراندم برایش گوساله های بسیاری آوردم، شیر فراوانی به او دادم، زمین هایش را بارها شخم زدم و بسیار کمک های دیگر اما حال که پیر و فرتوت شده ام حتی غذا هم به من نمی دهد و شنیده ام که برای کم شدن زحمت، نقشه کشتن و فروش گوشتم را دارد خب نتیجه می گیریم " جواب نیکی بدی است ".
مار به طعنه گفت: می خواهی از دیگری هم بپرسیم؟ مرد با عصبانیت گفت: آری و به راه افتادند. در راه به روباهی برخوردند از او استمداد خواستند. روباه کمی فکر کرد و گفت: هرچه می اندیشم می بینم این مار در این کیسه نمی گنجد! مرد گفت: من اشتباه نگفتم او را با همین کیسه نجات دادم. روباه گفت: نـه، نمی شود! حداقل من باور نمی کنم! مار با پوزخند گفت: می خواهی دوباره به داخل کیسه بروم؟ روباه گفت: اگه می توانی برو! و مار با نگاهی از تمسخر به داخل کیسه خزید.
روباه فورا در کیسه را بسته و آنرا به دست مرد داده و گفت: فورا آنرا به همان جا داخل آتش ببر، چه کسی دشمن خود را نجات می دهد که تو دادی! ( تابستان - 1386 )

یاد پــــــــــدرش

2008-06-10T18:19:00.021+04:30

یاد اونی که دوستش داشتم،

دوسش دارم، ...

اما شاید دیگه دیره!
گرچه دل بونه می گیره!
...

یه روزی گفت دلم تنگه،

اینو می خوند،

پـــــــــــــــــــدر

در و دیوار این خانه قدیمی و کهنه با من از تو سخن می گویند، از روزهایی که من و تو عاشقانه در کنار هم بودیم و باران هم در بزم ما با نوای گرم تو آهنگ صداقت می‌نواخت، همیشه با من است آن یادها، که دور نیست، تنها دو بهارخزان زده گذشته است. با رفتنت پدر، آری، آری، همه چیز در زندگی‌ام رنگ خود را باخت، حتی بهار.
هنوز صدای گرمت در گوشم ترنم دارد.
" گلبرگ شماره دو ، دستگاه دشتی ، غزلیات حافظ ، مولانا ... "
وقتی به این باور می رسم که درادامه زندگانی بس کوتاهم آوای دلنشین تو را نخواهم داشت، غم تمام وجودم را فرا می گیرد و دلتنگت می شوم. آه ... دریغ از دستی که دانه به دانه‌ی اشک را از روی گونه‌های سردم بردارد، دریغ از چشمی که صداقت و پاکی در آن موج بزند، دریغ و صد دریغ که باقی عمر کوتاهم بی تو سپری می شود. پدر، من به تو نیاز دارم. چنانکه آموختی‌ام، همچنان با غم بیگانه‌ام، اما هرگز نیاموختم که چگونه بی تو شاد باشم.
چشمانم می بینند، لبانم می خندند، می گویند، گوش هایم می شنوند، اما همیشه در اندیشه ام از خود می پرسم: چرا ...؟ برای چه ...؟ برای که ...؟ همواره از خود سراغ تو را می گیرم، می دانم اشکهایم را دوست نداشتی، اما همیشه در پی بهانه ای می گردم تا اشک بریزم.
می دانی پدر، می خواهم خداوند ببیند که چقدر دوستت دارم، که چقدر به تو نیاز دارم، دستان کوچک من دیریست که در خویش آرزوی نوازش دستان گرم و پر مهرت را کم دارند. زندگی را بی نهایت دوست دارم، کاش گفته بودی که چگونه بی تو آن را سپری کنم ... ( همیشه بهار تو - دیماه 1384)

...

یادشون سبزه نرفتن

گرچه از دیده‌ها دورن

چشم ما سوئی نداره

تا ببینه جایگاهی که اونا اونجا نشستن

( بهار - 1387 )

دائی مصطفی

2008-06-02T16:21:00.002+04:30

..... خدا رحمت کنه دائی مصطفی رو به چهلم زنش نرسید ..... رفت پیشش!
هرگز یادم نمیره و همیشه برام درس بود، درسی که متاسفانه نتونستم پس بدم و آرزوش به دلم.
خدا فاطمه خانم رو هم رحمت کنه، همیشه لبخند شیرینش جلوی چشم نقش داره، نگاه پر محبتش خاطره انگیز و فراموش نشدنی!

زود رفتن اما خاطره شون همیشه باقی، از بچه هاشون مرتضی، تپل و با محبت با دختر عموش، دختر دائی حسین ازدواج کرد. اشرف، خیلی دل نازک به کوچکترین اشاره ای اشکش در می اومد و پشت سر اون به خود می اومد و خنده اش می گرفت. شوکت شبیه مادر خدا بیآمرزش بود زیاد ندیدمش، ظاهرش شیطون بنظر می آمد. رضا کوچکترین پسر و شیطون ترین اونا و ته تغاری هم پوران بود. ( پائیز - 1386 )

پزشک چیچو

2008-05-31T17:48:00.015+04:30

پزشک چیچو

هرکول در کوچکی

هرکول در بزرگی

پزشک چیچو
حدود سالهای 1348 من به اتفاق خانواده در زاهدان و خانه پدری که سه طرف ساختمان وتنها یکطرف مشرف به کوچه و دارای دیوار بلند بود زندگی می کردیم با توجه به علاقه همه خانواده به موجودات زنده، گربه ای بنام چیچو داشتیم که از بچگی با ما در این خانه زندگی و عادت کرده بود از بیرون رفتن هر دو وحشت داشتیم، چیچو از ناشناخته بودن محیط خارج خانه و ما از اینکه مبادا برود و بی گربه شویم! چیچو به لبنیات بسیار علاقه داشت و فراتر از همه به کشک بیشتر متعلق بود به گونه ای که اگر شما کشک را به بینی او نزدیک می کردید تا حدی که فقط بوی آنرا استشمام می کرد دیگر شما را راحت نمی گذاشت تا آنکه کشک را به دست بیآورد.
روزی اتفاق جالبی افتاد البته برای من محقق نه چیچو، چرا؟ آخه اون حیونکی اسهال شده بود بی رمق و کسل، مثل روزهای قبل دیگر شنگول و سر حال نبود بازیگوشی را کنار گذاشته بود. اما چه شد، در باغچه خانه معرفی شده در پناه آفتاب عالم تاب لم داده بود و هیچ چیز نمی خورد، حتی کشک محبوبش را! برای من جالب بود، حتی کشک! چیزی که قبلا برای بو، تنها بویش کلی پیگیر بود اما حالا اصل را هم اعتنائی نمی کرد.
در مدت انزوا او در باغچه متوجه شدم هرازگاه از برگ بوته ای هــــرز که برگش شبیه برگ بوته گندم است با جویدن و مزه مزه کردن شیرابه آن استفاده داروئی می کند و سپس در مقابل آفتاب لم می دهد.
نکته برای من بی نهایت زیبا و قابل تامل بود من اشرف مخلوقات که خداوند هستی وجود مرا تحسین کرده از چیچو، گربه خانه مان درس پزشکی گرفتم. که زمان ناخوشی کمی به معده ام استراحت بدهم تا بتواند با کمک دیگر اعضای بدن عزیزم و با پرهیز کامل و از آنچه که ممکن است مرا به مشکل بیشتر رهنمود شود دوری کنم. مگر نه اینکه بیشتر مشکلات پزشکی از را تنفس و خوردن به بدن وارد می شود کار سختی نیست از خوراکی های رنگ و وارنگ که از سلامتی و نوع مواد اولیه آنها بی اطلاع هستیم دوری کنیم و با رعایت برنامه غذائی مناسب از شر بسیاری مشکلات روزمره دورشویم.
چیچو در اولین ازدواج صاحب پنج فرزند شد به جهت ضعیف و مریض احوال بودن بچه هایش در همان روزهای اولیه پس از مرگشان آنان را می خورد تا تغذیه مناسب تری برای شیر دادن به باقی مانده ها باشد. این موضوع تا یکی مانده ادامه داشت اسم این بچه سرخور را هرکول گذاشتیم چرا که سهم شیر همه خواهر و برادرها و خودشان را عملا خورده بود. هرکول با تغذیه اولیه مناسب و ادامه زندگی تحت توجه همه اعضای خانواده در خانه ما چنانکه از اسمش نیز بر می آید گربه ای قوی و چالاک شد و دو سال بعد با چیچو ازدواج کرد!! و چندی بعد پس از خروج از خانه از طریق پشت بام با کمک نبردبام دیگر مراجعت نکرد و از او خبری در دست نیست.
در اثر کهولت سن موی بدن چیچو ریزش زیادی داشت یکروز که برادرم از این مورد بسیار شاکی شده بود حیوانکی را در گونی و صندوق عقب ماشین گذاشته و در خارج از شهر آزاد کرده بود. زندگی بدون چیچو سخت بود ولی ریزش مو سخت تر، خب زندگی است چه می شود کرد. یک روز صدای آشنائی شنیدیم به حیاط آمدیم با تعجب فراوان و باور نکردنی چیچو را لب پشت بام دیدیم چیزی حدود ده کیلومتر فاصله مکانی و زمانی بیش از یکماه، مادرم گفت کمک کنید تا پائین بیاید این موجود تنها گربه نیست که فراتر است، نبردبام گذاشتیم خوشحال پائین آمد. مکان نما و به قول امروزی ها GPS اون حرف نداره، از بین ماشین ها، از دست بچه های شیطون و با چه تغذیه ای افتان و خیزان آمده بود. تا زمان اقامت ما در زاهدان او در خانه ما بود. ( پائیز - 1386 )

زاهـــدان - کوچه شاهبیگی - لاله هشت - شماره شش - 1348